Ból podczas miesiączki

Ból jest sygnałem, że ]|zbliża się krwawienie lub odchudzanie. W ciągu pierwszej doby miesiączki osiąga apogeum, przez następne 2 dni maleje. Czasem trwa nawet kilka dni. Nie pomoże nadzieja, że jego ataki będą słabnąć z wiekiem i po pierwszej ciąży. Ból pro­mieniuje do pleców, pachwin, ud, przenosi się do krzyża, atakuje głowę. Może być tępy i ciągły albo powracać w regu­larnych odstępach.

Miesiączkowe cierpienie działa na zasadzie domina: wywołuje kolejne dolegliwo­ści. Na długiej liście znajdują się nudności, wymioty, bie­gunka, konieczność częstego oddawania moczu, znużenie lub drażliwość przechodząca w wybuchy złości i płaczu, napady duszności, przyspieszone tętno, a także obniżona koncentracja i wolniejsze reakcje. W tych krytycznych dniach spada odporność, włosy i paznokcie są bardziej łamliwe. Zdarzają się nawet omdlenia, a całość określana jest jako pełnoobjawowy zespół bolesnego miesiączko­wania. Bywa, że ból nasila się z powodu stosowania anty­koncepcji w postaci spirali domacicznej, a być może już niedługo będziesz potrzebowała jakieś ubrania ciążowe.

Toksoplazmoza

Toksoplazmoza ma dwie postacie kliniczne: nabytą i wrodzoną. Forma nabyta oznacza, że osoba dorosła zaraziła się Toxopla-smci gondii i ma w organizmie przeciwciała zapobiegające po--ownemu zarażeniu (maje 60% Polaków). Toksoplazmoza napita najczęściej przebiega bezobjawowo - wykryć ją można je-rvnie poprzez wykonanie badań serologicznych. O postaci objawowej mówimy zaś, gdy pojawia się powiększenie węzłów chłonnych (szyjnych, karkowych, zausznych, pachwinowych), ^czucie zmęczenia, osłabienia, niewielka gorączka, bóle —lięśniowe, zapalenie gardła sa niebezpieczne dla zdrowie. Na podstawie tych objawów toksoplazmozę łatwo pomylić z grypą lub innym zakażeniem, dlatego dobrze jest wykonać wspomniane badania - dla kobiet w ciąży powinno to być obligatoryjne. Kobieta, która przebyła toksoplazmozę, zanim zaszła w ciążę, ma przeciwciała, które c-ronią płód przed zarażeniem.
Toksoplazmoza wrodzona dotyczy dzieci tych matek, które przebyły zarażenie pierwotniakiem podczas ciąży. Ponieważ u dorosłych zarażenie najczęściej przebiega bezobjawowo, przyszła mama może sobie nie zdawać sprawy, że przechodzi! nfekcję groźną dla jej dziecka. Drobnoustrój przechodzi przez 'ożysko i prowadzić może do uszkodzenia rozwijających się txanek i narządów - przede wszystkim mózgu i oka. Stąd -astępstwem może (ale nie musi) być: zez, niedo\wda;nie, sepota, upośledzenie umysłowe, padaczka, mózgo^Brora-zenie dziecięce, zaburzenia mowy czy niedosłuch. °o pierwotnym zarażeniu matki pasożyt przenika; do płodu * ciągu 4-8 tygodni. Z leczeniem jesteśmy co prawda zawsze spóźnieni (bo wyniki badania pokazują, że zarażenie już się 'ozwinęło), ale im wcześniej rozpoczniemy leczenie, tym rótko-Aanie będzie lepsze i będzie można zacząć zdrowe odchudzanie..

Trening interwałowy

Trening interwałowy polega na przeplataniu ćwiczeń na wysokim poziomie intensywności z treningiem o niskiej intensywności. Służy poprawie wydolności, sprawności fizycznej, jak również stanowi skuteczne rozwiązanie w walce z nadmiarem kilogramów.

Wyróżnia się dwie główne metody treningu interwałowego:

* metoda intensywna – przeplatanie wysiłku na poziomie 90 % tętna maksymalnego z dłuższymi przerwami, w których tętno spada do 60 %.
* metoda ekstensywna – intensywność tu jest mniejsza, polega na zamiennym stosowaniu treningu na poziomie 85 % maksymalnego tętna z przerwą, w której tętno spada do 65 %.


Pamiętajmy, że organizm adaptuje się do wysiłku, dlatego powinniśmy zmieniać z tygodnia na tydzień trening interwałowy poprzez wydłużenie czasu treningu lub zwiększenie jego intensywności.

Dieta niskowęglowodanowa

Dieta niskowęglowodanowa ma lepszy wpływ na ciśnienie krwi. Badania wykazały również, że osoby z nadwagą i otyłością chudną na tego typu diecie tyle samo ile na diecie o zmniejszonej ilości tłuszczu zażywając dodatkowo środki wspomagające odchudzanie np. Xenical.

Większość badań dotyczących sposobów odchudzania obejmowało zdrowe osoby z nadwagą bądź otyłością. W przeciwieństwie do poprzednich badań doktor William S. Yancy Jr wraz ze współpracownikami poddał badaniu „prawdziwych” ludzi, borykających się z szeregiem problemów.

Gruba uczestników badania została podzielona na dwie kategorie, tych odchudzających się za pomocą diety niskowęglowodanowej oraz tych stosujących dietę niskotłuszczową o zmniejszonej kaloryczności.

Po 48 tygodniach okazało się, że osoby redukujące ilość spożywanych węglowodanów zrzuciły 9,5% wagi ciała, osoby z drugiej grupy zrzuciły tylko 8,5%. U osób w obydwu grupach zauważono podobny spadek poziomu złego cholesterolu. Jednak dieta niskowęglowodanowa dodatkowo przyczyniła się do spadku ciśnienia krwi.

Oznacza to, że obydwa sposoby odchudzania przynoszą podobne rezultaty przy czym dieta o niskim spożyciu węglowodanów przyczynia się również do obniżenia ciśnienia. Dodatkowo podczas jej stosowania nie trzeba używać żadnych środków wspomagających odchudzanie, które nieraz powodują wzdęcia, gazy czy problemy z wypróżnianiem się

Choroba Parkinsona

Objawy:

Najpierw pojawia się dyskretne drżenie jednej ręki, które nasila się - zwłaszcza w stanie spoczynku albo wówczas, gdy chory zabiera się do wykonania jakiegoś ruchu. Potem chód staje się niepewny, mamy problemy z utrzymaniem równowagi, a twarz przestaje wyrażać emocje, staje się maskowata. W późnej fazie choroby wszystkie ruchy stają się powolne, na przemian z drżeniem występuje sztywność.Parkinsonicy mogą też mieć kłopoty z połykaniem, żuciem czy mówieniem oraz trudności z oddawaniem moczu i zaparcia stolca. Odczuwane w nocy drżenia i ruchy, na przykład mimowolne wiercenie się, mogą skracać sen, utrudniając regenerację organizmu. Z powodu tych wszystkich objawów istnieje niebezpieczeństwo pojawienia się depresji. Sama choroba nie ma jednak wpływu na rozumowanie, pamięć ani uczucia. Utrudnia tylko ich wyrażanie.

Jakie są przyczyny choroby?

Głęboko w mózgu znajduje się grupa specjalnych komórek, które pomagają kontrolować ruchy ciała. W chorobie Parkinsona komórki te powoli umierają i w mózgu zaczyna brakować produkowanej przez nie dopaminy, czyli substancji, która normalnie konieczna jest do regulacji aktywności rożnych obszarów mózgu. Wtedy ciało nie dostaje informacji niezbędnych do tego, by właściwie się poruszać. Mięśnie stają się zbyt napięte, pojawia się drżenie, sztywność stawów i spowolnienie ruchów.

Co robić, gdy już zachorujemy?

W razie podejrzeń tej choroby należy udać się do lekarza, który zapewne odeśle do neurologa, który zleci odpowiednie badania. Ich celem jest nie tyle potwierdzenie choroby, ile raczej wykluczenie innych przyczyn, które mogą dawać podobne objawy, a inaczej się je leczy.

Leczenie:

Niestety tej choroby nie można wyleczyć. Można jednak łagodzić objawy, tak aby umożliwić chorym w miarę normalne życie. Podstawowym lekarstwem jest lewodopa, która zwiększa ilość dopaminy w organizmie. Są też inne leki, m.in. przeciwwirusowe, które pomagają eliminować poszczególne objawy. W niektórych zaś przypadkach, gdy tabletki zawodzą, sprawność ruchów można przywrócić chirurgicznie.

Na co trzeba uważać?

W miarę rozwoju choroby coraz trudniej jest szybko mówić albo chodzić. Nie należy więc starać się gwałtownie ruszać z miejsca. Trzeba też zaplanować, gdzie się stanie, już na kilka kroków wcześniej. No i warto opanować sztukę bezpiecznego upadania.

Anemia

Anemia - czyli niedokrwistość, spowodowana jest niewystarczającym poziomem hemoglobiny i erytrocytów.
Anemie powoduje niedobór żelaza, przebyte choroby, urazy, uboczne skutki działania leków.
Większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia anemii u osób chorujących na cukrzycę, niewydolność nerek, nowotwór, artretyzm, są zakażone wirusem HIV.
Leczenie jest zależne od rodzaju anemii, jeśli jest ona wynikiem innego schorzenia należy skupić się na jego wyleczeniu.
Jeśli niedokrwistość jest spowodowana małą ilością żelaza należy zażywać go w tabletkach, kroplach lub zastrzykach. Najlepiej spożywać go rano przed posiłkiem i popijać napojem zawierającym dużo witaminy C, ponieważ witamina C przyspiesza przyswajanie żelaza. Podczas zażywania żelaza stolce są czarne, a przy kroplach lub syropie pojawia się ciemny nalot na zębach.

Zaćma

Zaćma (cataracta) to choroba dotycząca soczewki oka. Polega na częściowym lub całkowitym jej zmętnieniu, co sprawia, że soczewka traci swoją najistotniejszą cechę optyczną, tzn. przejrzystość.

Zaćma związana z wiekiem, tzw. „zaćma starcza” to jeden z najczęstszych problemów zdrowotnych w okulistyce.

Zaćma związana z wiekiem (tzw. „zaćma starcza”) dotyczy w jednakowym stopniu obu płci, jej początki mogą występować po 40 roku życia, a ujawnia się z reguły około 50 – 60 r. ż. Choroba ta powoduje z czasem utratę widzenia. Zaćma jest główną przyczyną ślepoty na świecie. Jest to jednak utrata widzenia odwracalna. U dorosłych, w przypadku zaćmy związanej z wiekiem zmętniałą soczewkę usuwa się operacyjnie, a w to miejsce wszczepia się soczewkę sztuczną i chory odzyskuje wzrok. Inaczej leczenie prowadzi się w przypadku zaćmy wrodzonej u dzieci.