Choroba Parkinsona

Objawy:

Najpierw pojawia się dyskretne drżenie jednej ręki, które nasila się - zwłaszcza w stanie spoczynku albo wówczas, gdy chory zabiera się do wykonania jakiegoś ruchu. Potem chód staje się niepewny, mamy problemy z utrzymaniem równowagi, a twarz przestaje wyrażać emocje, staje się maskowata. W późnej fazie choroby wszystkie ruchy stają się powolne, na przemian z drżeniem występuje sztywność.Parkinsonicy mogą też mieć kłopoty z połykaniem, żuciem czy mówieniem oraz trudności z oddawaniem moczu i zaparcia stolca. Odczuwane w nocy drżenia i ruchy, na przykład mimowolne wiercenie się, mogą skracać sen, utrudniając regenerację organizmu. Z powodu tych wszystkich objawów istnieje niebezpieczeństwo pojawienia się depresji. Sama choroba nie ma jednak wpływu na rozumowanie, pamięć ani uczucia. Utrudnia tylko ich wyrażanie.

Jakie są przyczyny choroby?

Głęboko w mózgu znajduje się grupa specjalnych komórek, które pomagają kontrolować ruchy ciała. W chorobie Parkinsona komórki te powoli umierają i w mózgu zaczyna brakować produkowanej przez nie dopaminy, czyli substancji, która normalnie konieczna jest do regulacji aktywności rożnych obszarów mózgu. Wtedy ciało nie dostaje informacji niezbędnych do tego, by właściwie się poruszać. Mięśnie stają się zbyt napięte, pojawia się drżenie, sztywność stawów i spowolnienie ruchów.

Co robić, gdy już zachorujemy?

W razie podejrzeń tej choroby należy udać się do lekarza, który zapewne odeśle do neurologa, który zleci odpowiednie badania. Ich celem jest nie tyle potwierdzenie choroby, ile raczej wykluczenie innych przyczyn, które mogą dawać podobne objawy, a inaczej się je leczy.

Leczenie:

Niestety tej choroby nie można wyleczyć. Można jednak łagodzić objawy, tak aby umożliwić chorym w miarę normalne życie. Podstawowym lekarstwem jest lewodopa, która zwiększa ilość dopaminy w organizmie. Są też inne leki, m.in. przeciwwirusowe, które pomagają eliminować poszczególne objawy. W niektórych zaś przypadkach, gdy tabletki zawodzą, sprawność ruchów można przywrócić chirurgicznie.

Na co trzeba uważać?

W miarę rozwoju choroby coraz trudniej jest szybko mówić albo chodzić. Nie należy więc starać się gwałtownie ruszać z miejsca. Trzeba też zaplanować, gdzie się stanie, już na kilka kroków wcześniej. No i warto opanować sztukę bezpiecznego upadania.

Anemia

Anemia - czyli niedokrwistość, spowodowana jest niewystarczającym poziomem hemoglobiny i erytrocytów.
Anemie powoduje niedobór żelaza, przebyte choroby, urazy, uboczne skutki działania leków.
Większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia anemii u osób chorujących na cukrzycę, niewydolność nerek, nowotwór, artretyzm, są zakażone wirusem HIV.
Leczenie jest zależne od rodzaju anemii, jeśli jest ona wynikiem innego schorzenia należy skupić się na jego wyleczeniu.
Jeśli niedokrwistość jest spowodowana małą ilością żelaza należy zażywać go w tabletkach, kroplach lub zastrzykach. Najlepiej spożywać go rano przed posiłkiem i popijać napojem zawierającym dużo witaminy C, ponieważ witamina C przyspiesza przyswajanie żelaza. Podczas zażywania żelaza stolce są czarne, a przy kroplach lub syropie pojawia się ciemny nalot na zębach.

Zaćma

Zaćma (cataracta) to choroba dotycząca soczewki oka. Polega na częściowym lub całkowitym jej zmętnieniu, co sprawia, że soczewka traci swoją najistotniejszą cechę optyczną, tzn. przejrzystość.

Zaćma związana z wiekiem, tzw. „zaćma starcza” to jeden z najczęstszych problemów zdrowotnych w okulistyce.

Zaćma związana z wiekiem (tzw. „zaćma starcza”) dotyczy w jednakowym stopniu obu płci, jej początki mogą występować po 40 roku życia, a ujawnia się z reguły około 50 – 60 r. ż. Choroba ta powoduje z czasem utratę widzenia. Zaćma jest główną przyczyną ślepoty na świecie. Jest to jednak utrata widzenia odwracalna. U dorosłych, w przypadku zaćmy związanej z wiekiem zmętniałą soczewkę usuwa się operacyjnie, a w to miejsce wszczepia się soczewkę sztuczną i chory odzyskuje wzrok. Inaczej leczenie prowadzi się w przypadku zaćmy wrodzonej u dzieci.

Obuwie zdrowotne

Nie trzeba nikogo przekonywać, iż zdrowie jest najważniejsze. Bardzo często pamiętamy o odpowiednim odżywianiu, sporcie czy chodzeniu do lekarza ale zapominamy jak ważne dla naszych stóp jest stosowanie odpowiedniego obuwia. A takie obuwie to koniec kłopotów z obolałymi stopami i nogami. Tak wiele osób cierpi na bóle głowy ale nie zastanawia się dlaczego tak jest czy nie jest to przypadkiem winą nieodpowiednich butów. Dlatego zalecane jest noszenie zdrowotnego i profilaktycznego obuwia.

Obuwie zdrowotne - cechy:

- wierzch i podeszwa wykonane z higienicznych skór naturalnych
- spody obuwia są przeciwślizgowe i wykonane z takich surowców jak (drewno, mieszanki
gumowo-korkowej, poliuretanu i termo-kauczuku).
Podeszwy poprzez właściwą rzeźbę i rodzaj materiału posiadają właściwości przeciwślizgowe. Większość butów posiada ściółkę o kształcie anatomicznym. Do wielu wzorów stosowane są wkładki anatomiczne, anatomiczne wkładki lateksowe i anatomiczne wkładki typu fussbett. Dzięki tym cechom obuwie to posiada pozytywne opinie lekarskie, co kwalifikuje je do grupy obuwia do stóp wrażliwych. W odróżnieniu od tego typu występuje również popularne obuwie robocze, którego wierzch i podszewki zrobione są również z materiałów higienicznych takich jak skóra naturalna. Spód takiego obuwia wykonany jest z drewna, mieszanki gumowo-korkowej, poliuretanu i termo-kauczuku. Podeszwy wykonane są z odpowiedniej mieszanki dającej odporność, a ich rzeźba i materiał powodują, że się nie ślizgają. Do produkcji obuwia roboczego stosuje się wymienne anatomiczne wkładki zmniejszające bóle stopy, jak również wkładki anatomiczne antystatyczne.

Dieta wątrobowa

Dieta wątrobowa, powinna być bogata w białko i węglowodany z ograniczeniem tłuszczu i błonnika. Wskazówki dietetyczne w przypadku wirusowego zapalenia wątroby kształtują się następująco: Białko podaje się w ilości 1,5 - 2 grama na 1 kg wagi ciała na dobę. Produkty białkowe powinny zawierać dużą ilość substancji lipotropowych takich jak: metionina, cholina, witamina B2 i C. Związki lipotropowe zmniejszają stopień nadmiernego odkładania lipidów i przyspieszają jej znikanie ze stłuszczonej wątroby. W diecie wątrobowej tłuszcze ogranicza się do 40g dziennie. Stosuje się tłuszcze o niskim punkcie topnienia i wysokiej wartości biologicznej, a więc takie jak: olej sojowy, olej słonecznikowy, masło.

Podczas diety wątrobowej posiłki powinno podawać się często, tj. 4-5 razy dziennie, ale w małych ilościach, a potrawy powinny być umiarkowanie ciepłe. Najlepsze są potrawy gotowane w wodzie i na parze, pieczone w folii, pergaminie, a także duszone bez tłuszczu. Zazwyczaj w diecie wątrobowej zwiększa się ilość chudego mleka i twarogu, które zawierają metioninę.

Z diety wątrobowej należy wyłączyć pokarmy ciężkostrawne, wzdymające, pikantne, zawierające czosnek i cebulę, oraz wszelkie używki, a więc kawę, alkohol, papierosy.