Choroba Parkinsona

Objawy:

Najpierw pojawia się dyskretne drżenie jednej ręki, które nasila się - zwłaszcza w stanie spoczynku albo wówczas, gdy chory zabiera się do wykonania jakiegoś ruchu. Potem chód staje się niepewny, mamy problemy z utrzymaniem równowagi, a twarz przestaje wyrażać emocje, staje się maskowata. W późnej fazie choroby wszystkie ruchy stają się powolne, na przemian z drżeniem występuje sztywność.Parkinsonicy mogą też mieć kłopoty z połykaniem, żuciem czy mówieniem oraz trudności z oddawaniem moczu i zaparcia stolca. Odczuwane w nocy drżenia i ruchy, na przykład mimowolne wiercenie się, mogą skracać sen, utrudniając regenerację organizmu. Z powodu tych wszystkich objawów istnieje niebezpieczeństwo pojawienia się depresji. Sama choroba nie ma jednak wpływu na rozumowanie, pamięć ani uczucia. Utrudnia tylko ich wyrażanie.

Jakie są przyczyny choroby?

Głęboko w mózgu znajduje się grupa specjalnych komórek, które pomagają kontrolować ruchy ciała. W chorobie Parkinsona komórki te powoli umierają i w mózgu zaczyna brakować produkowanej przez nie dopaminy, czyli substancji, która normalnie konieczna jest do regulacji aktywności rożnych obszarów mózgu. Wtedy ciało nie dostaje informacji niezbędnych do tego, by właściwie się poruszać. Mięśnie stają się zbyt napięte, pojawia się drżenie, sztywność stawów i spowolnienie ruchów.

Co robić, gdy już zachorujemy?

W razie podejrzeń tej choroby należy udać się do lekarza, który zapewne odeśle do neurologa, który zleci odpowiednie badania. Ich celem jest nie tyle potwierdzenie choroby, ile raczej wykluczenie innych przyczyn, które mogą dawać podobne objawy, a inaczej się je leczy.

Leczenie:

Niestety tej choroby nie można wyleczyć. Można jednak łagodzić objawy, tak aby umożliwić chorym w miarę normalne życie. Podstawowym lekarstwem jest lewodopa, która zwiększa ilość dopaminy w organizmie. Są też inne leki, m.in. przeciwwirusowe, które pomagają eliminować poszczególne objawy. W niektórych zaś przypadkach, gdy tabletki zawodzą, sprawność ruchów można przywrócić chirurgicznie.

Na co trzeba uważać?

W miarę rozwoju choroby coraz trudniej jest szybko mówić albo chodzić. Nie należy więc starać się gwałtownie ruszać z miejsca. Trzeba też zaplanować, gdzie się stanie, już na kilka kroków wcześniej. No i warto opanować sztukę bezpiecznego upadania.